Zagubione życie
Wszystko, co było piękne,
rozpłynęło się we mgle.
Pomiędzy nami zaiskrzyło,
przepadło bez śladu.
Rzucałaś słowami jak kamieniami,
których nie sposób zatrzymać.
Raniłaś głęboko,
nie było w tobie pokory.
Tak jak kamienia rzuconego,
tych ran nie cofniesz.
Dlaczego, było tak dobrze,
a ty zaprzepaściłaś wszystko?
To, co było, już nie wróci,
czas przemija, jest stracony,
już go nie cofniesz,
nie dogonisz, nie zawrócisz.
Pobłądziłaś w swym życiu,
droga się rozmyła, co teraz?
Jak sama będziesz egzystować?
Ten brak pokory cię zgubił,
życie cię przerosło i pokarało.
Moja nadzieja umarła na to,
że się możesz zmienić.
...
A tak pięknie było...
..................
Zzdzich
0 تعليقات